Gekozen tot stadsdichter in september 2026 en dezelfde week in de media:
Mijn motivatie
Ik wil graag stadsdichter worden omdat ik geloof dat poëzie en kunst een stad zichtbaar kunnen maken op een manier die verder gaat dan wat je dagelijks ziet. Een stad bestaat niet alleen uit straten en gebouwen, maar ook uit mensen, verhalen, ontmoetingen, herinneringen en dromen. Juist die verhalen wil ik een stem geven.
Met mijn 31 jaar bevind ik mij op een mooie plek tussen verschillende generaties. Mijn hele jeugd en verdere leven, Maassluis daar liggen mijn roots. Ik geloof dat ik met nieuwsgierigheid en een frisse blik naar Maassluis kan kijken maar ook naar mezelf en hoe deze twee zich verhouden in het leven.
Mijn achtergrond als kunstenaar is daarbij super belangrijk. Ik ben gewend om anders te kijken, werelden te verbinden, verbanden te leggen en betekenis te ontdekken in het alledaagse. Waar iemand misschien alleen een plein, een winkelstraat of een gesloopt gebouw ziet, zie ik een verhaal, een sfeer of een herinnering die aanleiding kan zijn voor een gedicht, proza of een verhaal.
Daarnaast ben ik docent kunst. Dat betekent voor mij dat kunst niet alleen iets is wat je maakt, maar ook iets wat je deelt. Ik vind het prachtig om mensen te stimuleren hun eigen stem en verbeelding te ontdekken. Als stadsdichter wil ik daarom niet alleen vóór de stad schrijven, maar ook mét de stad. Ik heb als docent gemerkt dat poëzie nogal een stoffig imago heeft, dat wil ik doorbreken, door inwoners en kinderen te betrekken, ook te luisteren naar verhalen van anderen en zo ruimte creëren voor poëzie als middel om je te uiten.
Ik doe pogingen om poëzie te schrijven die herkenning oproept, die persoonlijk aanvoelen, en je soms gewoon even laten stilstaan.
Ik zie het stadsdichterschap als een kans om poëzie op de kaart te zetten, voor de stad maar ook als een kans voor mezelf om mijn kunstenaarschap te verrijken met poëzie.
Inzending 1 over Maassluis
Feniks (over De Oude Vliet)
Ik heb ijzer in mijn aderen, roest in mijn spieren.
Ik heb blauwe plekken van de slopende kogels.
Ik voel pijn, als ze mijn aderen uit mij trekken.
Ik hoor het geknars van steen.
Ik zie delen van mezelf verspreid liggen.
Het is puin, of hoop?
Ik zie mezelf niet meer.
Als gruis voor de zon.
Het enige wat ik nu nog ben, is as.
Het as waaruit nieuw leven zal voortvloeien.
Inzending 3 – Miniatuur
Het zit hem in het alledaagse.
Soms een eindeloze sleur.
Het zit hem in de kleine dingen,
of soms zelfs miniatuur.