Stadsdichter: De Langste Tafel (Deel 2)

Dit gedicht ‘De langste tafel van Maassluis’ is op 23 september om klokslag 12 uur door mij als stadsdichter voorgedragen bij de opening van de langste tafel in de Koningshoek.

Daarna ben ik onder de deelnemers dichtregels gaan verzamelen om hun indrukken en ervaringen eraan toe te voegen.

Die verlengde versie vindt u vandaag hier:

 

DE LANGSTE TAFEL VAN MAASSLUIS

De langste tafel van Maassluis (uitgebreide versie met opmerkingen van de deelnemers )

Aan de langste tafel
zit niemand aan het hoofd,
wordt geen enk’le burger
een ereplaats beloofd.

Want aan deze tafel
schuif je gewoonweg aan
en is alles bezet,
komt er een stukje aan.

Aan de langste tafel
is voor eenieder plek,
hier raken jong en oud
met elkaar in gesprek.

Zitten moslim, christen
broederlijk zij aan zij,
denken alle Sluizers
in termen slechts van wij.

Aan de langste tafel,
in Koningshoek Maassluis,
eet men vredig samen,
voelt iedereen zich thuis.

Het eten heeft veel smaken
net als de mensen hier.
Het is soms even wennen,
maar ‘t geeft vooral plezier.

Aan de langste tafel
deelt men het zoet en zuur,
dat elk op zijn bord heeft,
genoeglijk met zijn buur.

Kaaskoppen eten Turks,
Syriërs boerenkool.
Velen proeven eens iets
uit een vreemde koksschool.

Aan de langste tafel
heerst saamhorigheid,
neemt men voor het eten
en elkaar ruim de tijd.

Geniet Redemcyon volop
van zijn pannenkoek
en Lano van een sandwich,
voor ’t eerst hier op bezoek.

Aan de langste tafel
heeft elk het naar de zin
en klinkt meermaals de wens:
Dit houden we erin!

Jaap van Oostrum