[Stadsdichter-intro]
Coronaproof
Twee lange jaren zaten
wij noodgedwongen thuis,
want het Coronavirus
heerste ook in Maassluis.
Dat had een grote weerslag,
zo ook op de cultuur,
samenkomen mocht niet meer,
de druiven waren zuur.
Sing for Joy, Cantabilé,
geen koor was er nog blij,
want meerstemmig zingen is
er in je eentje niet bij.
En Kunst na Arbeid zonder
Maassluise Harmonie
klinkt voor elke muzikant
beslist zo vrolijk nie.
Balletstudio Westside
moest dicht voor de dansfans.
Die moesten ’t in hun uppie
nu thuis doen met Just dance.
’t Varend Erfgoed van Maassluis
lag stil in de haven.
Slechts wandelaars konden zich
aan de schepen laven.
De musea van Maassluis
waren lange tijd dicht,
kunst, te koop bij Ritsart, bleef
maandenlang uit zicht.
Beeldende kunstenaars
waren ook al niet blij,
want hun werk exposeren
was er even niet bij.
Ook Theater Koningshof
beleefde kommer en kwel:
Voorstelling na voorstelling
geschrapt, het was één treurspel.
Schrijvers, cabaretiers schreven,
zangers maakten een lied,
maar optreden voor een zaal,
het mocht voorlopig niet.
Wat dat betreft stond ik nog
wel aan de goede kant,
want als stadsdichter kon ik
mijn ei kwijt in de krant.
En soms stond er een zanger
voor een verzorgingshuis,
deed een danser voor De Vliet
zijn moves met de oudjes thuis.
Maar het was echt behelpen,
cultuur hing er slap bij.
Gelukkig zit de zaal weer vol,
daarvan wordt elk mens blij.
Cultuur is weer springlevend,
maar ’t was twee jaar heel stroef.
De grote vraag is dan ook:
Hoe blijft zij virusproof?
Jaap van Oostrum,
stadsdichter
Laat een reactie achter